Lage rugpijn is een klacht die ik in mijn praktijk veel tegenkom. Vaak hebben mensen al een hele weg afgelegd: bezoek aan de huisarts, misschien een scan, soms zelfs verschillende behandelingen of medicatie.
En toch blijft één ding opvallend vaak hetzelfde: er wordt geen duidelijke medische oorzaak gevonden.
Dat kan onzeker maken. Want als er ‘niets te zien’ is, waar komt die pijn dan vandaan? Die is toch echt heel duidelijk voelbaar en kan flinke invloed hebben op je dagelijks bewegen.
Lange tijd is lage rugpijn benaderd vanuit het lichaam als mechanisch systeem. Met de focus op wervels, spieren en tussenwervelschijven. Alsof daar ergens een fout moest zitten die gerepareerd kon worden. Inmiddels weten we dat dit beeld vaak te beperkt is.
In mijn werk zie ik hoe sterk het lichaam reageert op wat we meemaken. Spanning, stress, ingehouden emoties of langdurige overbelasting laten zich vaak voelen in het lijf, en de onderrug is daarin een kwetsbare plek.
Ons lichaam ‘onthoudt’ ervaringen en dat zie je terug in spierspanning, houding en bewegingspatronen. Daarom kijk ik niet alleen naar de structuur van het lichaam, maar naar het geheel. Naar hoe iemand omgaat met spanning en overtuigingen, en naar wat er speelt in het dagelijks leven.
In de sessies staat niet alleen de klacht centraal, maar jij als geheel.
Tijdens een behandeling ontstaat er ruimte om spanning los te laten, maar ook om je bewust te worden van wat je lichaam eigenlijk vertelt. Lage rugklachten nemen bijvoorbeeld vaak toe in periodes van stress, iets wat veel mensen herkennen wanneer ze er eenmaal bij stilstaan. Dat betekent niet dat de pijn ‘tussen de oren zit’, maar juist dat lichaam en geest nauw met elkaar samenwerken. Vanuit die gedachte krijgt behandeling ook een andere vorm. Niet alleen gericht op het wegnemen van pijn, maar op het herstellen van balans. Op ontspanning, bewustwording en het doorbreken van patronen die klachten in stand houden.
Rugpijn heeft zelden één duidelijke oorzaak. Vaak is het een samenspel van fysieke, mentale en emotionele factoren. Juist daarom vraagt het om een holistische benadering, een aanpak waarin het lichaam weer als geheel wordt gezien. En daarmee niet alleen zoeken naar wat er ‘mis’ is, maar luisteren naar wat het lichaam duidelijk probeert te maken.