‘Als je er maar lang genoeg niet aan denkt, zal het op een bepaald moment ook niet meer gebeurd zijn.’
Misschien herken je het wel. Er is iets gebeurd wat je liever vergeet. Je probeert het een plek te geven door er niet meer aan te denken. Je gaat door; werkt, zorgt, leeft.
Aan de buitenkant lijkt er misschien niets aan de hand, maar vanbinnen kan het anders voelen.
Elise Schaap laat als Sara in Stromboli op een soms humorvolle, maar vooral pijnlijke manier zien hoe een ingrijpende gebeurtenis haar dagelijks leven blijft beïnvloeden.
Hoe hard ze ook probeert weg te lopen van wat er gebeurd is, het blijft met haar meelopen. Schuld en schaamte kunnen een enorme kracht krijgen.
Ze kunnen je klein maken. Je laten zwijgen. Ervoor zorgen dat je liever niet kijkt naar wat er werkelijk speelt. Alsof je een vulkaan onder druk probeert te houden. Je weet dat er iets zit, maar je wilt er niet naar kijken.
Want wat gebeurt er als je dat wel doet? Komt alles dan naar buiten?
Soms houden we iets zo lang weg dat we bijna gaan geloven dat het er niet meer is. Terwijl je lichaam misschien allang iets anders vertelt:
• een spanning die steeds terugkomt
• moeite met ontspannen
• een gevoel van onrust
• of misschien het steeds weer vermijden van situaties die je ergens herinneren aan wat er is gebeurd.
Niet omdat je daarvoor kiest. Maar omdat je systeem je probeert te beschermen.
Wat ooit misschien nodig was om verder te kunnen, kan je later juist in de weg gaan zitten. De weg naar verandering begint dan niet met het opnieuw beleven van wat er is gebeurd. Met durven onderzoeken wat er onder de schuld en schaamte ligt.
Zonder oordeel.
Zonder jezelf opnieuw te veroordelen.
Wanneer je met wat meer afstand kunt kijken naar wat er is gebeurd, kan er ruimte ontstaan. Ruimte om te voelen wat er werkelijk is.
En misschien ook om te ontdekken dat wat er gebeurd is, onderdeel is van je geschiedenis… maar niet hoeft te bepalen wie je vandaag bent.
